Rozdział 4

Siedziałam na łóżku i przeglądałam na laptopie zdjęcia. Z Hanią, kuzynostwem, Karolem. Była już 4.30, a ja nie mogłam spać. Zeszłam do kuchni, zrobiłam sobie herbatę. Ubrałam bluzę i wyszłam z kubkiem ciepłej cieczy na dach – moje nowe miejsce rozmyślania. Popatrzyłam w gwiazdy myśląc o chłopaku, a właściwie mężczyźnie, którego dziś poznałam. Ciekawe czy ma kogoś? Nie! Stop! Koniec z facetami! Od poniedziałku, czyli od dziś uczę się hiszpańskiego, więc skupię się na tym, tylko i wyłącznie na tym. Weszłam do pokoju, odstawiłam kubek na biurko, do kieszeni wsadziłam ramę i zapalniczkę. Ubrałam trampki i wyszłam z domu. Wróciłam nad staw. Odpaliłam papierosa. Wciągnęłam dym do płuc

• palenie szkodzi – usłyszałam za sobą
• nie możesz spać? - zapytałam wypuszczając dym
• a ty? - zapytał siadając obok
• ja nie, chciałam się wyspać, ale coś mi nie wyszło. - mruknęłam
• dlaczego palisz?
• Na coś trzeba umrzeć.
• Na raka płuc? - zdziwił się
• Lepsze to niż śmierć Julii.
• Umarła z miłości.
• To dopiero bzdura. A ty dlaczego nie śpisz? - spojrzałam na swojego towarzysza
• nie wiem, tak jakoś – wzruszył ramionami
• i co tu robisz?
• Oddycham, rozmawiam z tobą, a tak poważnie, to w przeciwieństwie do ciebie ćwiczę.
• Też ćwiczę! - oburzyłam się
• ciekawe co...
• ale nie fizycznie
• to co ćwiczysz?
• Dokładniej to gram.
• Chyba na nerwach
• też.
• To na czym grasz? - spytał
• Na gitarze, perkusji i pianinie.
• Jesteś muzykiem? - zdziwił się
• Nie, ale zawsze chciałam mieć grupę rockową.
• Wystarczy ją założyć – zaśmiał się
• to wcale nie jest takie łatwe, potrzymaj.
• Co?
• no, potrzymaj – powtórzyłam
• ok, ale co?
• Papierosa – wyjaśniłam
• chyba żartujesz.
• Nie, mówię serio.
• Ale po co mam trzymać?
• Bo muszę za potrzebą – wziął papierosa
• jaką, hej gdzie idziesz?
• W krzaki. - odparłam
• po co?
• Już ci mówiłam, za potrzebą – zaśmiałam się i schowałam się w krzakach
• nie mów mi, że właśnie sikasz
• to nie mówię
• jesteś niemożliwa – pokręcił głową
• wypiłam przed wyjściem zieloną herbatę, a założenie kapeli wcale do najłatwiejszych nie należy.
• Jak to? Wystarczy, że znajdziesz kogoś kto będzie potrafił grać, śpiewać i będzie lubić rocka.
• No właśnie nie tylko. Musisz się z nimi dogadać, zgrać. Czuć ten rytm. - wymieniałam
• Załóżmy, że masz już grupę, co dalej?
• Granie, spełnianie marzeń. Masz zegarek?
• Jest... 6
• to wracam, o 9 zaczynają się zajęcia
• chodzisz do szkoły?
• Na kurs hiszpańskiego.
• Poliglotka?
• Żebyś wiedział, znam cztery języki ten będzie piąty. Mam iść w prawo czy w lewo?
• W prawo. Jakie?
• Polski i portugalski ze względu na korzenie, angielski bo przyda się w kapeli, a francuskiego uczyłam się w szkole.
• czekaj odprowadzę cię.
• Nie musisz.
• Wolę mieć pewność, że dotrzesz do domu. Znasz francuski?
• Allez venez! Milord Vous asseoir à ma table Il fait si froid dehors Ici, c'est confortable Laissez-vous faire, Milord – zaśpiewałam
• masz mocny głos.
• Mocny a dobry, to
• mocny i dobry, nawet bardzo dobry
• serio? - zdziwiłam się
• pewnie.
• W takim razie, merci Milord. - pożegnałam się i poszłam w stronę domu, odwróciłam się i już go nie było. - dziwne – mruknęłam
• co jest takie dziwne?
• Już nie śpisz? - zdziwiłam się
• Lulu, od 20 lat wstaje o 6, a ty?
• A ja byłam się przejść. Napiszesz mi adres tej szkoły?
• Zawiozę cię. Bądź gotowa o 12. - uśmiechnął się zza gazety. Podreptałam na górę, wzięłam relaksującą kąpiel, ubrałam się i zeszłam na dół.
• Zjedz coś – powiedziała rodzicielka – zrobiłam ci tosty z dżemem.
• Nie...
• zjesz – powiedziała ostrzej
• nie wiem czy mamy czas – dokończyłam – jest 11.30
• zjesz w samochodzie
• no dobra, daj – zjadłam jednego tosta, do torebki zapakowałam butelkę soku pomarańczowego.
• Możemy jechać?
• Tak – odparłam wiążąc buta
  
  
  Valdebebas
  
  
• Zapisuję się na kurs. - oświadczył w szatni
• Jaki? Myślenia? - zarechotał Portugalczyk
• Marcelo, mam złą wiadomość. Na to już za późno – dodał Niemiec
• udam, że nie słyszałem – powiedział teatralnie Brazylijczyk – zapisuję się na kurs angielskiego
• Po co? - zapytali chórem
• no jak to, po co? Żeby wyrywać panienki!
• Z tą twarzą jedyne co możesz wyrwać to chwasty. - zarechotał Francuz
• przeginasz Benzema, oj przeginasz!
• Dla ciebie pan Benzema. - poczochrał kolegę po głowie i wyszedł
• Cristiano?
• Co chcesz? - zapytał przebierając koszulkę
• Wiesz, która godzina?
• 11.30, a co?
• Najwyższy czas by się poznać. - powiedział i śmiesznie poruszał brwiami – albo, znasz ten przebój?
• Jaki?
• Zdejmij gacie i się nie bój.
• Tobie potrzebny psychiatra, a nie nauczyciel angielskiego.
• Cristiano?
• Co znowu?
• Serio mam twarz do wyrywania chwastów?
• Serio, sprawdź w lustrze to się przekonasz. - zaśmiał się – i pamiętaj, że Ramos zna angielski perfekcyjnie.
• Bardzo śmieszne. Hej! Czekaj!
• Co?
• zawieziesz mnie do tej szkoły?
• Gdzie to jest?
• Nie wiem.
• Nie załamuj mnie.
• Ale tu mam adres.
• To wsiadaj.
• Dzięki, Cristiano?
• Hmm?
• A przy...
• przyjadę.
• Super, wiesz, jak nauczę się angielskiego i zrobię prawko, to pomogę ci wyrwać fajną dupcię.
• Ty dla mnie nic nie wyrywaj.
• A może...
• jesteśmy, o której mam być?
• O 15.
• to powodzenia, poligloto.
• No, no, pa. - Brazylijczyk wysiadł z samochodu, nie zdążył odjechać, zadzwonił jego telefon.
• Tak, Marcelo?
• Stary! Jaką mamy nauczycielkę, czuję że po dzisiejszym dniu się we mnie zakocha.
• Tylko nie mów jej, tego tekstu z gaciami.
• Dobra, muszę kończyć.
  
  
  Lulu
  
  
• Niezłe ciacho – mruknęłam do siebie
• dzięki – usłyszałam obok
• mówiłam o tej muffince – wskazałam palcem na ciastko za szybą
• Czyli mam twarz do wyrywania chwastów – mruknął, na co się zaśmiałam
• poproszę tą muffinkę i zieloną herbatę. - sprzedawca dziwnie się na mnie spojrzał – tą czekoladową babeczkę – nadal zero reakcji
• chyba facet nie zna portugalskiego – zauważył mój...towarzysz?
• Przecież to podobne języki. - zdziwiłam się – zna pan angielski? - zaprzeczył głową
• poprosimy dwie czekoladowe babeczki i zieloną herbatę– zwrócił się do sprzedawcy – ja zapłacę – uśmiechnął się
• ale...
• smacznego – podał mi ciastko i butelkę schłodzonego płynu – jesteś na kursie?
• Tak, hiszpańskiego, a ty?
• Ja? chcę nauczyć się angielskiego, żeby wyr.... żeby dogadać się z większością osób.
• Czy raczej, wyrywać panienki? - zaśmiałam się
• nie do końca, czasem przydaje się znać inne języki.
• Potwierdzam, osobiście znam cztery. Hiszpański będzie piąty.
• Serio?
• Tak.
• Jakie? - zaciekawił się.
• Polski, por...
• znasz polski? Przecież mówią, że to jeden z najtrudniejszych języków.
• To mój język ojczysty, więc ciężko mi ocenić. Znam też portugalski, angielski i francuski.
• Myślałem, że jesteś Portugalką, albo Brazylijką
• w połowie jestem Portugalką. - uśmiechnęłam się
• nigdy nie znałem osoby, o takim połączeniu narodowości, chociaż w klubie jest pełno osób o różnych korzeniach.
• Zgaduję, że pochodzisz z Brazylii.
• Skąd wiesz? - zrobił duże oczy
• bo na słuchawkach masz brazylijską flagę – zaśmiałam się
• młoda, a taka wyszczekana
• już to kiedyś słyszałam.
• Serio?
• Hau, hau.
• Uraziłem cię?
• Nie, dlaczego tak uważasz? - zadzwonił jego telefon
• przepraszam. - chciał wyłączyć
• śmiało odbierz. - w czasie gdy rozmawiał dostałam od taty sms-a „będę za 5 minut”
• Ok, już zaraz. Pa – skończył rozmowę i posłał mi uśmiech.
• Miło się z tobą rozmawiało, ale muszę się zbierać.
• Rozumiem, chłopak na ciebie czeka?
• Nie, tata. - zaśmiałam się
• a mogę wiedzieć jak
• Lulu
• Jestem Marcelo, hej wyjście jest tam – wskazał przeciwny kierunek
• wiem, ale idę jeszcze do łazienki.
  
  
  Cristiano
  
  
• aż tak spodobał ci się kurs? - zapytał, gdy Marcelo zajął miejsce pasażera
• Też, ale bardziej
• tak wiem nauczycielka.
• Jak nauczycielka? - zdziwił się Brazylijczyk
• no ta od kursu?
• Aaaa, ta. To już przeszłość. - machnął ręką
• jak wysyłałeś mi sms, to pisałeś, że będzie matką twoich dzieci.
• Kwadrans temu poznałem dziewczynę. Nie dość, że ładna, mądra to z charakterkiem.
• Zakochałeś się?
• Nie, jest mojego wzrostu. Jakby była niższa i gdyby mnie nie przejrzała, to może. O zobacz wychodzi – wskazał na dziewczynę
• Lulu – wyszeptał ledwo słyszalnie..

właśnie wysłałam list motywacyjny i CV do Pereza w sprawie pracy pokazanej wyżej, określiłam to jako "smarowacz Królewskich" nie wiem czy uznają mi doświadczenie zawodowe, bo wpisałam: smarowanie blaszki do ciasta przed pieczeniem, ale myśle że zawodnikom będzie się podobać:)

Witam Marcelo, co dalej się potoczy to jeszcze sama nie wiem, bo rozdział napisałam na szybko i ani troche mi się nie podoba. cóż, mam nadzieje, że 5 wyjdzie mi lepiej.
do zobaczenia:))


parapampampam